Historia szafy grającej

Jednym z prekursorów współczesnych szaf grających był automat Nickel in-the-Slot. To była maszyna, w której trzeba było wyrzucić pensa. W 1889 roku Louis Glass i William S. Arnold byli tak sprytni, że umieścili taką maszynę w Salonie Palais Royale w San Francisco. To była bardzo prosta maszyna, ale odniosła prawdziwy sukces, także pod względem finansowym. Przez pierwsze sześć miesięcy maszyna zarobiła około 1000 USD. To był miły zasób dla tego czasu.

Pochodzenie nazwy

Oryginalną nazwą szafy grającej był automatyczny fonograf na monety. Fonograf był pierwszym urządzeniem, za pomocą którego można odtworzyć nagrany dźwięk. Termin szafa grająca został po raz pierwszy użyty w 1930 roku na południu Stanów Zjednoczonych. Nie jest całkowicie jasne, z jakiego słowa pochodzi, ale istnieje kilka możliwości. Tak więc afrykańskie słowo "joot" oznacza taniec. Ponadto może wywodzić się od słowa "jook", co oznacza nieuporządkowane i używane przez potomków afrykańskich niewolników. To słowo jest ponownie połączone z "domem z budzików", terminem używanym w chatach używanych w tym czasie do tańca i picia.

Powstanie szafy grającej

Po rekultywacji w Stanach Zjednoczonych Jukebox stałby się naprawdę popularny. Od tego momentu nastąpiła eksplozja nocnego życia. Tylko bardziej luksusowe okazje mogły grać na żywo orkiestrę. Kawiarnie i restauracje, których nie było na to stać, kupiły szafę grającą, aby móc odtwarzać muzykę.

Najważniejsze

Około 1950 r. Szafa grająca była na szczycie. Ten okres nazywany jest także Złotym Wiekiem. Szafy grające w tym czasie miały piękne oświetlenie i dlatego były prawdziwą atrakcją przy każdej okazji. W kolejnym okresie inspiracją była branża motoryzacyjna przy projektowaniu szaf grających. Tak właśnie powstały akcenty chromu. Ten okres nazywany jest również Srebrnym Wiekiem. Ten okres trwał do około 1960 roku. Wtedy popularność szafy grającej stopniowo się zmniejszała.